· 

De eerste prikjes

Toen Nola 2 maanden oud was, kregen wij de oproepkaarten opgestuurd om haar te laten vaccineren. Onze keuze om dat te laten doen was vrij snel gemaakt, onlangs dat wij wisten dat zij er misschien ziek van kon worden.

 

Eenmaal bij het consultatiebureau was ik best wel zenuwachtig. We wisten beide niet wat we konden verwachten. Ik had al voor de zekerheid kinderparacetamol in huis gehaald en we hadden al een koud nat washandje meegenomen voor het koelen na de prikjes. Het idee dat zij naaldjes in haar lichaampje kreeg deed bij mij al pijn. Patrick hield haar armpjes vast terwijl Nola vrolijk op de tafel lag tot dat de kinderarts het naaldje in haar beentje prikte. Dit was de eerste keer voor ons dat wij haar zo hard en ontroostbaar hoorde huilen. Op dat moment kreeg ik even een brok in me keel en kreeg ik tranen in mijn ogen. We vonden het zo intens zielig voor ons kleine meisje. Maar het moest uiteindelijk toch gebeuren.

 

Toen de prikjes eenmaal voorbij waren en Nola weer was aangekleed, stopte we haar in de kinderwagen waarna ze heerlijk in slaap viel. Ze heeft gelukkig geen last meer gehad van de prikjes en heeft ’s nachts heerlijk doorgeslapen.

 

Met 3 maanden moest Nola weer naar het consultatiebureau voor nog een prikje, gelukkig was het maar een. Ik was nu minder zenuwachtig, omdat we wisten wat we konden verwachten. Bij dat prikje gaf ze geen kik. Ze schrok wel maar haar blije gezichtje kwam weer snel te voorschijn.
Maar bij deze vaccinatie is ze niet helemaal lekker geworden, ze had last van rode wangetjes, vermoeidheid, ze gloeide helemaal, hangerig en veel huilen. Ze sliep s’nachts niet door en at iets minder, omdat ze veel sliep. Niet fijn om te zien, het deed mij  ook pijn om haar zo te zien. Gelukkig was dat na twee dagen weer voorbij.

 

Volgende maand krijgt ze voorlopig haar laatste twee vaccinaties en dan tijdelijk niet. Ik hoop dat die net zo goed verlopen als de eerste keer, want het is zo sneu om je kindje zo ziekjes te zien.

Reactie schrijven

Commentaren: 0